Αγόρασα τον μύλο καφέ De’Longhi KG79 στη Φινλανδία πριν από πολύ καιρό. Και, είτε το πιστεύετε είτε όχι, το καταραμένο μηχάνημα λειτουργεί ακόμη.
Ε, φυσικά και λειτουργεί. Δεν τον έχω χρησιμοποιήσει και τόσο πολύ, κυρίως επειδή μισώ να τον χρησιμοποιώ. Αυτό κάθε άλλο παρά έπαινος για την αντοχή του είναι. Ίσως ο κινητήρας να είναι εξαιρετικά ανθεκτικός, ίσως και όχι. Πάντως δεν πρόκειται να βγάλω συμπεράσματα για την ποιότητα κατασκευής από το γεγονός ότι ένας μύλος που προτιμώ να αποφεύγω εξακολουθεί να δουλεύει.
Δεν είναι ότι ο KG79 δεν μπορεί να αλέσει καφέ. Μπορεί. Το πρόβλημα είναι σχεδόν οτιδήποτε περιβάλλει αυτή τη βασική λειτουργία: τα υλικά, τα χειριστήρια, το δοχείο συλλογής και, πάνω απ’ όλα, το καθάρισμα. Είναι εντυπωσιακό με πόσους τρόπους μπορεί ένα τόσο απλό μηχάνημα να με εκνευρίσει.
Δείχνει ωραίος, αλλά το πλαστικό είναι απαράδεκτο
Θα δώσω στον KG79 λίγα εύσημα για την εμφάνιση. Ο γωνιώδης σχεδιασμός και το φινίρισμα που μοιάζει με μέταλλο μπορούν να δείχνουν αρκετά όμορφα, ειδικά σε μια κουζίνα γεμάτη γυαλιστερές ανοξείδωτες συσκευές. Όμως οι γυαλιστερές επιφάνειες μαζεύουν δαχτυλιές και τα πλαστικά δοχεία για τον αλεσμένο καφέ γρατζουνίζονται γελοία εύκολα. Μπορεί λοιπόν να δείχνει ωραίος, αλλά τα μέρη που πιάνεις συχνά δεν παραμένουν έτσι για πολύ.
Υπάρχει μία λεπτομέρεια που πραγματικά μου αρέσει: το φιμέ πλαστικό καπάκι της χοάνης των κόκκων. Σε αντίθεση με ένα εντελώς διάφανο καπάκι, προσφέρει τουλάχιστον κάποια προστασία από το φως. Αυτό έχει λογική. Τα δοχεία συλλογής του αλεσμένου καφέ είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Τα δοχεία αυτά άρχισαν να αποκτούν εμφανείς γρατζουνιές με ελάχιστη συνηθισμένη χρήση. Μιλάω για μικρά χτυπήματα, ακουμπήματα, πλύσιμο και στέγνωμα, πράγματα που ένα αφαιρούμενο εξάρτημα μύλου θα έπρεπε να αντέχει. Οι γρατζουνιές εμφανίστηκαν πριν από χρόνια και τελικά το πλαστικό ράγισε. Δύο τέτοια δοχεία έσπασαν εντελώς και έγιναν κομμάτια, ενώ αυτό που έχω τώρα είναι ήδη σπασμένο σε μια άκρη.
Δεν μιλάμε για εξαρτήματα που άντεξαν χρόνια κακομεταχείρισης πριν χαλάσουν. Από τη δική μου εμπειρία, το πλαστικό απλώς δεν είναι αρκετά καλό για κανονική καθημερινή χρήση. Ιδιαίτερα απογοητευτικό για ένα μέρος που πρέπει να αδειάζεις και να καθαρίζεις συχνά.
Και οι δύο περιστροφικοί διακόπτες είναι απαίσιοι
Και οι δύο ρυθμιστές, ο ένας για το μέγεθος άλεσης και ο άλλος για την ποσότητα καφέ, έχουν μια κολλώδη, λαστιχένια επιφάνεια. Μοιάζουν να προσελκύουν όλη τη σκόνη και τη βρωμιά της κουζίνας. Ακόμη και το σκούπισμά τους είναι εκνευριστικό, επειδή τα πάντα κολλάνε επάνω τους. Δεν καταλαβαίνω ποιος θεώρησε αυτό το υλικό καλή επιλογή για τα χειριστήρια ενός μύλου καφέ.
Ο ρυθμιστής ποσότητας έχει κι άλλο πρόβλημα: η κίνηση είναι ασαφής. Δεν έχει τα καθαρά, αισθητά κλικ που θα περίμενα, οπότε το να επιστρέψω με σιγουριά στην ίδια ακριβώς θέση γίνεται αδικαιολόγητα δύσκολο.
Για να είμαστε σαφείς, οι διακόπτες δεν κολλάνε μηχανικά. Κολλώδης είναι η λαστιχένια επιφάνεια, ενώ η ρύθμιση της ποσότητας είναι ανακριβής. Δύο διαφορετικές ενοχλήσεις, βολικά ενωμένες στο ίδιο χειριστήριο.
Αλέθει καφέ. Αυτό δεν είναι το πρόβλημα.
Ο KG79 προσφέρει 16 ρυθμίσεις άλεσης και ο κινητήρας του εξακολουθεί να κάνει τη βασική δουλειά: να αλέθει κόκκους. Για αυτό το μέρος της λειτουργίας του δεν έχω σοβαρό παράπονο.
Κάνει και αρκετό θόρυβο. Σίγουρα δεν θα τον έβαζα σε λειτουργία νωρίς το πρωί όταν άλλοι κοιμούνται. Όμως οι ηλεκτρικοί μύλοι κάνουν θόρυβο, και δεν θα προσποιηθώ ότι αυτός είναι μοναδικά απαίσιος μόνο επειδή ακούγεται όταν λειτουργεί.
Αν θέλω να ξέρω ακριβώς πόσο καφέ χρησιμοποιώ, προτιμώ να τον ζυγίζω αντί να εμπιστεύομαι εκείνον τον ασαφή ρυθμιστή ποσότητας. Μόνο του αυτό δεν θα ήταν τραγωδία. Με τον KG79 όμως, αυτές οι ενοχλήσεις συσσωρεύονται και το χειρότερο έρχεται όταν πρέπει να τον καθαρίσω.
Το καθάρισμα είναι πραγματικό μαρτύριο
Το δοχείο αλεσμένου καφέ είναι ένα ψηλό, στενό, σχεδόν τετράγωνο πλαστικό κουτί. Η λεπτή σκόνη καφέ και ο στατικός ηλεκτρισμός κάνουν τον καφέ να κολλά στα εσωτερικά τοιχώματα, οπότε μπορεί να το χτυπάς ελαφρά και να παραμένουν υπολείμματα. Ο στατικός ηλεκτρισμός δεν είναι σπάνιος στους μύλους, αλλά το σχήμα του δοχείου δεν βοηθά.
Το πλύσιμο είναι ένα πράγμα. Το στέγνωμα μετά είναι εκεί που αρχίζει ο παραλογισμός. Το άνοιγμα και το σχήμα δυσκολεύουν να βάλεις ένα πανί μέσα, πόσο μάλλον να φτάσεις στις γωνίες. Νομίζω πως έχω σχετικά λεπτά χέρια και δάχτυλα, αλλά ούτε εγώ φτάνω στον πάτο χωρίς να σφηνώσει το χέρι μου. Είναι ένα απλό πλαστικό κουτί, διάολε. Δεν θα έπρεπε να παλεύω μαζί του για να το καθαρίσω και να το στεγνώσω.
Και το δοχείο δεν είναι καν το χειρότερο μέρος. Η υποδοχή όπου μπαίνει έχει μια άβολη κοιλότητα όπου μαζεύεται αλεσμένος καφές. Βλέπεις τα υπολείμματα, αλλά το να φτάσεις μέσα και να τα βγάλεις σωστά είναι αδικαιολόγητα δύσκολο.
Υπάρχει επίσης ένα άνοιγμα στο κάτω μέρος του μηχανήματος από το οποίο ο καφές μπορεί να καταλήξει στον πάγκο. Έτσι, το καθάρισμα μπορεί να σημαίνει να σηκώσεις τον μύλο, να τον χτυπήσεις ελαφρά και μετά να σκουπίσεις ό,τι έπεσε από κάτω. Τόσο καλά κρατά τον καφέ μέσα του.
Πρόσθεσε τις επιφάνειες που γρατζουνίζονται εύκολα, τις δαχτυλιές και αυτούς τους απαίσιους διακόπτες που μαζεύουν σκόνη, και έχεις μια συσκευή ενοχλητική στο καθάρισμα από κάθε σχεδόν πλευρά. Πραγματικά αναρωτιέμαι αν κάποιος δοκίμασε να την καθαρίσει πριν εγκρίνει τον σχεδιασμό.
Αν ο KG79 σχεδιάστηκε επίτηδες ώστε το καθάρισμά του να είναι μόνιμα εκνευριστικό, τότε κάποιος έκανε εκπληκτική δουλειά.
Σύγκριση με τον Melitta Molino
Η αγορά του Melitta Molino έκανε τα σχεδιαστικά προβλήματα του KG79 ακόμη πιο εμφανή. Αρχικά αγόρασα τον Melitta ως οικονομικό μύλο για το γραφείο, αλλά τελικά τον κράτησα στο σπίτι και μετέφερα τον De’Longhi στη δουλειά.
Η πιο γελοία διαφορά είναι το μέγεθός τους. Ο KG79 είναι στην πραγματικότητα λίγο μεγαλύτερος από τον Melitta και πιάνει περισσότερο χώρο στον πάγκο, αλλά καταφέρνει να έχει μικρότερα δοχεία και στα δύο άκρα.
Η δηλωμένη χωρητικότητα της χοάνης κόκκων του De’Longhi είναι 120 γραμμάρια, έναντι 200 γραμμαρίων του Melitta. Μέτρησα επίσης με νερό τον εσωτερικό όγκο των δοχείων αλεσμένου καφέ: περίπου 350 ml για τον KG79 έναντι 400–420 ml για τον Melitta. Αυτές είναι μετρήσεις όγκου, όχι το βάρος αλεσμένου καφέ που χωράει.
Δηλαδή ο μεγαλύτερος σε μέγεθος μύλος χωράει λιγότερους κόκκους επάνω και λιγότερο αλεσμένο καφέ κάτω. Μεγαλύτερο μηχάνημα, μικρότερη χωρητικότητα και στις δύο άκρες. Για μένα αυτό είναι απλώς ηλίθιος σχεδιασμός.
Αλλά η χωρητικότητα δεν είναι καν η μεγαλύτερή μου ένσταση. Ο χώρος συλλογής του Melitta έχει μια απλή, εύκολα προσβάσιμη στρογγυλή επιφάνεια που σκουπίζω αμέσως. Το δοχείο του πλένεται και στεγνώνει πολύ πιο εύκολα και οι διακόπτες του έχουν σαφή κλικ χωρίς εκείνη την απαίσια κολλώδη επικάλυψη. Ο Melitta έχει 17 ρυθμίσεις άλεσης έναντι 16 του KG79, αλλά δεν τον προτιμώ για εκείνη τη μία επιπλέον θέση. Ολόκληρη η εμπειρία χρήσης και συντήρησης είναι απλώς λιγότερο εκνευριστική.
Σχεδόν το μόνο στοιχείο που προτιμώ στον KG79 είναι το φιμέ καπάκι της χοάνης, επειδή προστατεύει λίγο από το φως. Αντίθετα, τα πλαστικά δοχεία του αλεσμένου καφέ έχουν αποδειχθεί γελοία εύκολο να γρατζουνιστούν και να σπάσουν.
Και ο Molino έχει τις μικρές ιδιοτροπίες του, τις οποίες αναλύω σε ξεχωριστή κριτική. Αλλά αυτές μπορώ να τις ανεχτώ, αντί να μισώ να χρησιμοποιώ το προϊόν. Έχω σκεφτεί ακόμη και να αγοράσω δεύτερο Molino για το γραφείο, παρόλο που υπάρχει εκεί ένας KG79 που λειτουργεί. Ειλικρινά, δεν θα με πείραζε ιδιαίτερα αν κάποιος χαλούσε τον KG79 στη δουλειά. Τόσο λίγη συμπάθεια μου έχει απομείνει γι’ αυτόν.
Συμπέρασμα: θα τον αγόραζα ξανά;
Με τίποτα. Και δεν θα τον πρότεινα σε κανέναν.
Ναι, ο KG79 λειτουργεί ακόμη μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια. Αλλά τον έχω χρησιμοποιήσει σχετικά λίγο, σε μεγάλο βαθμό επειδή μισώ να τον χρησιμοποιώ. Μην το εκλάβετε λοιπόν ως έπαινο για την ποιότητα κατασκευής ή ως απόδειξη εξαιρετικής αξιοπιστίας. Απλώς δεν μπορώ να ισχυριστώ κάτι τέτοιο.
Αυτό που έχω είναι χρόνια εμπειρίας με πλαστικά δοχεία αλεσμένου καφέ που γρατζουνίζονται και ραγίζουν με κανονική χρήση, δύο διακόπτες που μαζεύουν βρωμιά σαν μαγνήτες, έναν απελπιστικά ασαφή ρυθμιστή ποσότητας και ένα δοχείο με εσωτερική υποδοχή πολύ πιο δύσκολα στο καθάρισμα απ’ όσο θα έπρεπε.
Δεν πρόκειται για μία θεαματική βλάβη. Είναι μια συλλογή κακών σχεδιαστικών επιλογών που με έχουν κάνει να απεχθάνομαι ειλικρινά τη χρήση του. Το να αλέθει καφέ είναι, άλλωστε, το απολύτως ελάχιστο που περιμένω από έναν μύλο καφέ.
Ο Melitta Molino μου έδειξε ότι δεν χρειάζεται να ανέχομαι όλα αυτά για να έχω έναν ηλεκτρικό μύλο σε λογική τιμή. Αν σκέφτεστε να αγοράσετε τον KG79, η συμβουλή μου είναι απλή: εγώ δεν θα το έκανα.
Ο KG79 λειτουργεί. Είναι περίπου το πιο καλό που μπορώ να πω γι’ αυτόν. Μετά από πάνω από δέκα χρόνια, έχω πια βαρεθεί αφόρητα αυτό το καταραμένο μηχάνημα.