Ik kocht mijn De’Longhi KG79 koffiemolen lang geleden in Finland. En geloof het of niet, dat verdomde ding werkt nog steeds.
Natuurlijk werkt hij nog. Ik heb hem namelijk helemaal niet zo veel gebruikt, vooral omdat ik er een hekel aan heb om hem te gebruiken. Dat is bepaald geen aanbeveling voor de levensduur. Misschien is de motor uitzonderlijk degelijk, misschien niet, maar ik ga geen conclusies trekken over de bouwkwaliteit van een koffiemolen die ik het liefst vermijd.
Het is niet zo dat de KG79 geen koffie kan malen. Dat kan hij prima. Het probleem is zo’n beetje alles daaromheen: de materialen, de bediening, het opvangbakje en vooral het schoonmaken. Opmerkelijk hoeveel manieren zo’n eenvoudig apparaat weet te vinden om me te irriteren.
Ziet er netjes uit, maar het plastic is waardeloos
Voor het uiterlijk geef ik de KG79 nog enig krediet. Het hoekige ontwerp en de metaalachtige afwerking kunnen best netjes staan, vooral in een keuken vol glanzende roestvrijstalen apparaten. Maar de glimmende oppervlakken verzamelen vingerafdrukken en de kunststof opvangbakjes voor gemalen koffie krassen belachelijk snel. Het ziet er misschien netjes uit, maar de onderdelen die je vaak vastpakt blijven dat niet lang.
Eén detail vind ik echt goed: het rookglasachtige kunststof deksel van het bonenreservoir. Anders dan een volledig doorzichtig deksel biedt het de bonen enige bescherming tegen licht. Dat is verstandig. De opvangbakjes voor de gemalen koffie zijn een heel ander verhaal.
Die opvangbakjes vertoonden al na heel gewoon gebruik zichtbare krassen. Ik heb het over kleine tikjes, stootjes, wassen en drogen, dingen die een uitneembaar onderdeel van een koffiemolen gewoon moet aankunnen. De krassen waren er jaren geleden al, en uiteindelijk scheurde het plastic. Twee van die bakjes zijn volledig gebroken en in stukken gegaan, en het huidige heeft een beschadigde rand.
Dit zijn geen onderdelen die eerst jaren mishandeld zijn voordat ze het begaven. Naar mijn ervaring is het plastic simpelweg niet goed genoeg voor normaal dagelijks gebruik. Vooral teleurstellend voor iets dat je regelmatig moet legen en schoonmaken.
Beide instelknoppen zijn vreselijk
Beide draaiknoppen, een voor de maalgraad en een voor de hoeveelheid koffie, hebben een kleverige rubberachtige laag. Ze lijken elk stofje en vuiltje in de keuken aan te trekken. Zelfs afvegen is vervelend, omdat alles eraan blijft plakken. Wie dit een geschikt materiaal vond voor de bediening van een koffiemolen is mij een raadsel.
De knop voor de hoeveelheid heeft nog een apart probleem: de instelling voelt vaag aan. Er zijn geen duidelijke, voelbare klikjes zoals ik die zou verwachten, dus precies dezelfde stand terugvinden is onnodig lastig.
Voor alle duidelijkheid: de knoppen zitten niet mechanisch vast. De rubberlaag voelt kleverig aan, terwijl de hoeveelheidinstelling onnauwkeurig is. Twee verschillende ergernissen, handig gecombineerd in één bediening.
Koffie malen doet hij. Dat is het probleem niet.
De KG79 heeft 16 maalstanden en de motor doet nog steeds het simpele werk van bonen malen. Over dat gedeelte heb ik geen grote klachten.
Hij maakt ook behoorlijk wat lawaai. Ik zou hem zeker niet vroeg in de ochtend gebruiken als anderen nog slapen. Maar elektrische koffiemolens maken nu eenmaal geluid, en ik ga niet doen alsof dit exemplaar uniek slecht is alleen omdat je hem hoort werken.
Als ik precies wil weten hoeveel koffie ik gebruik, weeg ik het liever af dan te vertrouwen op die vage hoeveelheidsknop. Op zichzelf is dat geen ramp. Het probleem bij de KG79 is dat alles bij elkaar optelt, en het ergste komt wanneer je hem moet schoonmaken.
Schoonmaken is een verschrikking
Het opvangbakje voor gemalen koffie is een hoge, smalle, bijna vierkante plastic doos. Fijn koffiestof en statische elektriciteit zorgen ervoor dat koffie aan de binnenkant blijft plakken. Zelfs na wat tikken blijft er vaak nog iets achter. Statische elektriciteit is niet vreemd bij koffiemolens, maar het ontwerp van dit bakje helpt niet.
Afwassen is één ding. Afdrogen is waar de onzin pas echt begint. Door de opening en de vorm kom je nauwelijks met een doek naar binnen, laat staan in de hoeken. Ik heb naar mijn idee vrij smalle handen en vingers, maar zelfs ik kan de bodem niet bereiken zonder dat mijn hand vast komt te zitten. Het is gewoon een plastic bakje, verdorie. Waarom moet ik ermee worstelen om het schoon en droog te krijgen?
En het bakje is niet eens het ergste. In de ruimte waar het staat, zit een onhandige holte waar gemalen koffie zich ophoopt. Je ziet de resten liggen, maar er goed bij kunnen om ze te verwijderen is onnodig moeilijk.
Er zit bovendien een opening onder de machine waardoor losse koffie op het aanrecht belandt. Schoonmaken betekent dan ook de molen optillen, erop tikken en eronder poetsen. Zo veel voor het binnenhouden van de koffie.
Tel daarbij de snel krassende oppervlakken, vingerafdrukken en die verschrikkelijke stofmagneten van draaiknoppen op, en je hebt een apparaat dat van vrijwel elke kant ellendig schoon te maken is. Ik vraag me serieus af of iemand het ooit heeft schoongemaakt voordat het ontwerp werd goedgekeurd.
Als de KG79 bewust ontworpen was om het schoonmaken keer op keer zo irritant mogelijk te maken, heeft iemand fantastisch werk geleverd.
De vergelijking met de Melitta Molino
Door de Melitta Molino te kopen werden de ontwerpfouten van de KG79 nog duidelijker. Ik kocht de Melitta oorspronkelijk als betaalbare molen voor kantoor, maar hield hem uiteindelijk thuis en zette de De’Longhi op kantoor.
Het belachelijkste verschil is hun formaat. De KG79 is zelfs iets groter dan de Melitta en neemt meer ruimte in op het aanrecht, maar heeft toch aan beide kanten kleinere reservoirs.
Het bonenreservoir van de De’Longhi heeft een opgegeven inhoud van 120 gram, tegenover 200 gram bij de Melitta. Ik heb ook de binneninhoud van de bakjes voor gemalen koffie met water gemeten: ongeveer 350 ml voor de KG79 en circa 400 tot 420 ml voor de Melitta. Dat zijn volumes, geen gewichten van de gemalen koffie die erin past.
De fysiek grotere molen kan dus bovenin minder bonen kwijt en onderin minder gemalen koffie. Groter apparaat, aan beide kanten minder inhoud. Voor mij is dat gewoon stom ontwerp.
Maar capaciteit is niet eens mijn grootste bezwaar. Het opvanggedeelte van de Melitta heeft een simpel, bereikbaar rond plateau dat ik zo kan afvegen. Het bakje is veel makkelijker te wassen en af te drogen, en de knoppen hebben duidelijke klikjes zonder dat verschrikkelijke kleverige laagje. De Melitta heeft 17 maalstanden tegenover 16 bij de KG79, maar die ene extra stand is niet waarom ik hem liever gebruik. Het hele gebruik en onderhoud is gewoon minder ergerlijk.
Ongeveer het enige detail dat ik aan de KG79 fijner vind, is het getinte deksel van het bonenreservoir vanwege de bescherming tegen licht. De plastic bakjes voor gemalen koffie blijken daarentegen belachelijk makkelijk te krassen en te breken.
Ook de Molino heeft eigenaardigheden, die ik in mijn aparte review bespreek. Maar dat zijn dingen waar ik mee kan leven, geen redenen om een product niet te willen gebruiken. Ik heb zelfs overwogen om nog een Molino voor kantoor te kopen, terwijl daar al een werkende KG79 staat. Eerlijk gezegd zou het me niet veel kunnen schelen als iemand de KG79 op kantoor beschadigde. Zoveel enthousiasme heb ik nog voor dat ding.
Oordeel: zou ik hem opnieuw kopen?
Absoluut niet. En ik zou hem ook niet aanraden.
Ja, de KG79 werkt na meer dan tien jaar nog steeds. Maar ik heb hem relatief weinig gebruikt, grotendeels omdat ik er een hekel aan heb. Verwar dat dus vooral niet met lof voor de bouwkwaliteit of een bewijs van uitzonderlijke betrouwbaarheid. Die conclusie kan ik niet trekken.
Wat ik wel heb, zijn jaren ervaring met plastic opvangbakjes die bij normaal gebruik krassen en scheuren, twee knoppen die vuil als magneten aantrekken, een frustrerend vage hoeveelheidsinstelling en een bakje en binnenruimte die veel lastiger schoon te maken zijn dan nodig.
Het is niet één dramatisch defect. Het is een hele verzameling slechte ontwerpkeuzes die ervoor hebben gezorgd dat ik dit ding echt niet graag gebruik. Koffie malen is tenslotte het absolute minimum dat ik van een koffiemolen verwacht.
De Melitta Molino heeft laten zien dat ik dit niet hoef te accepteren om een betaalbare elektrische koffiemolen te hebben. Als je overweegt een KG79 te kopen, is mijn advies simpel: ik zou het niet doen.
De KG79 werkt. Dat is ongeveer het aardigste wat ik erover kan zeggen. Na meer dan tien jaar ben ik dat verdomde ding meer dan zat.