Ik kocht mijn De’Longhi KG79 koffiemolen lang geleden in Finland. En geloof het of niet, dat verdomde ding werkt nog steeds.
Natuurlijk werkt hij nog. Ik heb hem namelijk helemaal niet zo veel gebruikt, vooral omdat ik er een hekel aan heb om hem te gebruiken. Dat is bepaald geen indrukwekkend bewijs van zijn levensduur. Misschien is de motor uitzonderlijk degelijk, misschien ook niet, maar ik ga geen conclusies trekken over de bouwkwaliteit omdat een koffiemolen die ik liever niet gebruik toevallig nog werkt.
Het is niet zo dat de KG79 geen koffie kan malen. Dat kan hij wel. Het probleem is zo’n beetje alles daaromheen: de materialen, de bediening, het opvangbakje en vooral het schoonmaken. Opmerkelijk hoeveel manieren zo’n eenvoudig apparaat weet te vinden om me te irriteren.
Ziet er netjes uit, maar het plastic is waardeloos
Voor zijn uiterlijk geef ik de KG79 nog enig krediet. Het hoekige ontwerp en de metaalachtige afwerking kunnen best netjes staan, vooral in een keuken met veel glanzende roestvrijstalen apparaten. Maar de glimmende oppervlakken trekken vingerafdrukken aan en de kunststof opvangbakjes voor gemalen koffie krassen belachelijk snel. Hij mag er dan netjes uitzien, de onderdelen die je regelmatig vastpakt blijven dat niet lang.
Eén detail vind ik echt goed: het rookgrijze kunststof deksel van het bonenreservoir. Anders dan een volledig doorzichtig deksel biedt het de bonen tenminste enige bescherming tegen licht. Dat is verstandig. De opvangbakjes voor gemalen koffie zijn helaas een heel ander verhaal.
Die opvangbakjes vertoonden al na heel weinig normaal gebruik zichtbare krassen. Ik heb het over kleine tikjes, stootjes, wassen en drogen, dingen die een uitneembaar onderdeel van een koffiemolen gewoon moet aankunnen. De krassen waren er jaren geleden al en uiteindelijk scheurde het plastic. Twee van die bakjes zijn volledig gebroken en in stukken uiteengevallen, en het exemplaar dat ik nu heb is beschadigd aan de rand.
Dit waren geen bakjes die eerst jaren mishandeld zijn voordat ze het begaven. Naar mijn ervaring is het plastic simpelweg niet goed genoeg voor de dagelijkse omgang die het zou moeten doorstaan. Vooral teleurstellend voor een onderdeel dat je regelmatig moet legen en schoonmaken.
Beide instelknoppen zijn vreselijk
Beide draaiknoppen, een voor de maalgraad en een voor de hoeveelheid koffie, hebben zo’n kleverige, rubberachtige laag. Ze lijken elk stofje en vuiltje in de keuken aan te trekken. Zelfs afvegen is vervelend, omdat alles eraan blijft plakken. Wie dit een geschikt materiaal vond voor de bediening van een koffiemolen, is mij een raadsel.
De knop voor de hoeveelheid koffie heeft nog een ander probleem: de instelling voelt vaag aan. Er zijn geen duidelijke, voelbare klikjes zoals ik zou verwachten, waardoor het onnodig lastig is om precies dezelfde stand terug te vinden.
Voor alle duidelijkheid: de knoppen zitten niet mechanisch vast. Het is de rubberachtige buitenkant die kleverig aanvoelt, terwijl de hoeveelheidinstelling zelf onnauwkeurig is. Twee verschillende ergernissen, handig gecombineerd op dezelfde plek.
Koffie malen doet hij. Dat is het probleem niet.
De KG79 heeft 16 maalstanden en de motor doet nog steeds het simpele werk van bonen malen. Over dat gedeelte heb ik geen grote klachten.
Hij maakt ook behoorlijk wat lawaai. Ik zou hem zeker niet vroeg in de ochtend gebruiken als anderen nog slapen. Maar elektrische koffiemolens maken nu eenmaal geluid, en ik ga niet doen alsof dit exemplaar uitzonderlijk beroerd is alleen omdat je hem hoort werken.
Als ik precies wil weten hoeveel koffie ik gebruik, weeg ik die liever af dan te vertrouwen op die vage hoeveelheidsknop. Op zichzelf is dat geen ramp. Het probleem bij de KG79 is dat al die ergernissen zich opstapelen. En het ergste komt wanneer je hem moet schoonmaken.
Schoonmaken is een verschrikking
Het opvangbakje voor gemalen koffie is een hoge, smalle, bijna vierkante plastic doos. Door fijn koffiestof en statische elektriciteit blijft de koffie aan de binnenkant plakken. Je kunt op het bakje tikken om alles eruit te krijgen en toch nog koffie aan de wanden aantreffen. Statische elektriciteit is niet vreemd bij koffiemolens, maar het ontwerp van dit bakje helpt bepaald niet.
Afwassen is één ding. Afdrogen is waar de onzin pas echt begint. Door de opening en de vorm kom je nauwelijks met een doek naar binnen, laat staan in de hoeken. Ik heb naar mijn idee vrij ‘fijne’ handen en vingers, maar zelfs ik kan niet bij de bodem komen om hem af te drogen zonder dat mijn hand vast komt te zitten. Het is een simpel plastic bakje, verdorie. Ik zou niet met dat kloteding hoeven worstelen om het schoon en droog te krijgen.
En het bakje is niet eens het ergste. In de ruimte waar het staat, zit een onhandige holte waar gemalen koffie zich ophoopt. Je ziet de resten liggen, maar er goed bij kunnen om ze weg te halen is onnodig moeilijk.
Er zit bovendien een opening onder de machine waardoor losse gemalen koffie op het aanrecht terechtkomt. Schoonmaken betekent dan ook dat je de molen moet optillen, erop moet tikken en de rommel eronder moet wegvegen. Zo veel voor het binnenhouden van de koffie.
Tel daar de snel krassende oppervlakken, de vingerafdrukken en die verschrikkelijke stofmagneten van draaiknoppen bij op, en je hebt een apparaat dat van vrijwel elke kant ellendig schoon te maken is. Ik vraag me serieus af of iemand het ooit heeft schoongemaakt voordat het ontwerp werd goedgekeurd.
Als de KG79 bewust ontworpen was om het schoonmaken keer op keer zo irritant mogelijk te maken, heeft iemand werkelijk fantastisch werk geleverd.
De vergelijking met de Melitta Molino
Toen ik de Melitta Molino kocht, werden de ontwerpfouten van de KG79 nog duidelijker. Ik kocht de Melitta oorspronkelijk als betaalbare koffiemolen voor op kantoor, maar hield hem uiteindelijk thuis en zette de De’Longhi op kantoor.
Het belachelijkste verschil is hun formaat. De KG79 is zelfs iets groter dan de Melitta en neemt meer ruimte in op het aanrecht, maar weet op de een of andere manier aan beide kanten kleinere reservoirs te hebben.
Het bonenreservoir van de De’Longhi heeft een opgegeven capaciteit van 120 gram, tegenover 200 gram bij de Melitta. Ik heb ook de binneninhoud van hun opvangbakjes voor gemalen koffie gemeten door ze met water te vullen: ongeveer 350 ml voor de KG79 en circa 400 tot 420 ml voor de Melitta. Dat zijn inhoudsmaten, geen gewichten van de gemalen koffie die erin past.
De fysiek grotere molen kan dus bovenin minder bonen kwijt en heeft onderin minder ruimte voor gemalen koffie. Groter apparaat, aan beide kanten minder inhoud. Voor mij is dat gewoon stom ontwerp.
Maar de capaciteit is niet eens mijn grootste bezwaar. Het opvanggedeelte van de Melitta heeft een simpel, goed bereikbaar rond plateau dat ik zo kan afvegen. Het bakje is veel makkelijker te wassen en af te drogen, en de knoppen klikken duidelijk zonder dat verschrikkelijke kleverige laagje. De Melitta heeft 17 maalstanden tegenover 16 bij de KG79, maar die ene extra stand is niet waarom ik hem liever gebruik. Het hele gebruik en onderhoud is gewoon minder ergerlijk.
Ongeveer het enige detail dat ik aan de KG79 fijner vind, is het getinte deksel van het bonenreservoir, omdat het enige bescherming tegen licht biedt. De plastic opvangbakjes voor gemalen koffie blijken daarentegen belachelijk makkelijk te krassen en te breken.
Ook de Molino heeft zijn eigenaardigheden, die ik in mijn aparte review bespreek. Maar dat zijn kleine dingen waar ik mee kan leven, geen redenen om het apparaat actief te mijden. Ik heb zelfs overwogen om nog een Molino voor kantoor te kopen, terwijl daar al een werkende KG79 staat. Eerlijk gezegd zou ik het niet eens zo erg vinden als de KG79 op kantoor beschadigd raakte. Zo weinig enthousiasme heb ik nog voor dat ding.
Oordeel: zou ik hem opnieuw kopen?
Absoluut niet. En ik zou hem ook niet aanraden.
Ja, de KG79 werkt na meer dan tien jaar nog steeds. Maar ik heb hem relatief weinig gebruikt, grotendeels omdat ik een hekel heb aan het gebruik ervan. Zie dat dus vooral niet als lof voor de bouwkwaliteit of als een bewering dat hij uitzonderlijk betrouwbaar is gebleken. Die conclusie kan ik simpelweg niet trekken.
Wat ik wél heb, zijn jaren ervaring met een koffiemolen waarvan de plastic opvangbakjes voor gemalen koffie bij normaal gebruik krasten en scheurden, waarvan de twee draaiknoppen vuil als magneten aantrekken, waarvan de hoeveelheidinstelling frustrerend vaag is en waarvan het opvangbakje en de binnenruimte veel lastiger schoon te maken zijn dan nodig.
Het is niet één dramatisch defect. Het is een hele verzameling slechte ontwerpkeuzes waardoor ik dit ding echt niet graag gebruik. Hij maalt koffie, maar koffie malen is wel het absolute minimum dat ik van een koffiemolen verwacht.
De Melitta Molino heeft me laten zien dat ik dit niet hoef te accepteren om een redelijk geprijsde elektrische koffiemolen te hebben. Als je overweegt een KG79 te kopen, is mijn advies simpel: ik zou het niet doen.
De KG79 werkt. Dat is ongeveer het aardigste wat ik erover kan zeggen. Na meer dan tien jaar ben ik dat verdomde ding meer dan zat.